Nadat we hadden paardjegereden, hèhè hadden gespeeld (“opa dan moet jij op mij gaan zitten en dan zeggen ‘hèhè even uitrusten’ en dan zit ik onder jou als kussen”), met de beesten hadden gespeeld (met de zelfverzonnen “koe-boe-stier” als zijn huidige favoriet), in de gang ijshockey hadden gespeeld (“opa ik ben Rotterdam en jij China!”), Robin Hood hadden nagespeeld (“jij bent de Schout van Nottinkhem opa, oma is Jonkvrouw Marian en ik ben Prins Zjon!”), nóg een keer hadden paardjegereden en nóg een keer hèhè hadden gespeeld, was het tijd om de kleinzoon wat tot rust te brengen met het voorlezen uit Pluk van de Petteflat van Annie MG Schmidt. In het hoofdstuk Karel met de houten poot las ik de passages van de zeebonk-meeuw Karel voor met een zwaar Rotterdams accent. Toen sloeg ik de pagina om en zag ik tot mijn opperste verbazing het Spookrijdersbord waar de stoere Karel met de houten poot op rustte.
En ik vroeg me of dit een goed opvoedkundig moment was om een driejarige uit te leggen waar dit bord voor staat.
