Twee dochters en je vrouw jarig in één week. Dat gegeven vraagt ieder jaar om een ode.
(1/3) STERREN KIJKEN – voor Estelle (4 maart | 27 jaar)
Sinds 4 maart 1999 mogen wij sterren kijken, want naar de sterren ben je vernoemd. Sinds 4 maart 1999 nam je het leven niet lichtvoetig. Van jongs af aan durfde je doelen te stellen zonder ooit oog te verliezen voor de mensen om je heen. Sterren die gedreven zijn, zijn geen dwalende sterren. Even grappig als zorgzaam, even bezorgd als ad rem. Dagelijks sturen wij elkaar clichéposts die we vooral vinden op LinkedIn, waarbij we woorden als “verbinden” en “impact” turven. “En jij nog lekker lopen verbinden vandaag?” Maar ook reels op Instagram delen we graag. Alternatieve leefgroepen, volkszangers in achtertuinen, blunders op amateurvelden, lege bingozaaltjes. Niets zo heerlijk als de falende medemens, inclusief onszelf.
Trouw, lief, hardwerkend, verantwoordelijk, vol zelfspot, gedisciplineerd met af en toe een onbedwingbare behoefte om in de lampen te hangen met familie, vrienden of collega’s. Klaar voor nieuwe levensstappen. De sproetjes op jouw stralende gezicht verbeelden de sterren die dag en nacht voor ons stralen. Gratis en voor niets. Altijd vrolijk, ondanks en dankzij het leven.
Al met al heet dat sterren kijken en je ouders doen al 27 jaar lang niets liever dan dat.

(2/3) WHEN YOU’RE 64 – voor Anita (6 maart | 64 jaar)
oen jij in 1991 was 29 was, was ik 21. Ik wist wat ik wilde, ook al kon ik me vanzelfsprekend niet beroepen op enige ervaring in langdurige relaties.
‘Jij wordt de moeder van mijn kinderen’, luidden desalniettemin mijn legendarische woorden als pikkie van 21. De profetie werd werkelijkheid. Je werd de moeder van mijn kinderen (en intussen ook kleinkinderen). In 1991 fantaseerden we nog lacherig over onze leeftijden in de toekomst. ‘6 maart 2026 ben ik 56 en word jij 64… kunnen we eindelijk met recht dat zeiknummer van de Beatles draaien’, zei het pikkie van 21 in 1991. Vooral dat duffe orgeltje in combinatie met die mierzoete stem van Paul McCartney irriteerde me. Bejaardenflatmuziek. Griesmeel. Bloemkool. Natte scheten.
Deze herfst keerden we terug naar de plaats in de Champagne waar we ons in 1993 verloofden. In bed keken we, lamgelegd door de vermoeidheid, een Netflixserie. Ik aaide door de zilvergrijze kruin van je haar toen je je hoofd op mijn borst had gelegd. “Will you still need me, will you still feed me, when I’m sixty-four?”, zong Sir Paul in mijn hoofd. Ik zweeg en hoorde aan je zware ademhaling dat je in slaap was gevallen.
Al is de tijd is een seriemoordenaar, jij blijft de mooiste.

(3/3) BEWONDERING OM VERWONDERING – voor Fabienne (11 maart | 30 jaar)
Op 11 maart 1996 begroette je de wereld met een open en ietwat verbaasde blik, vol bewondering en verwondering. En vandaag, dertig jaar later, is daar niets aan veranderd. Nooit (zelden) boos, nooit (zelden) gefrustreerd), nooit (zelden) veroordelend, maar nooit (echt nooit) cynisch. Nog altijd zeg je iedereen op straat gedag: als peuter, kleuter, kind, meisje, jongvolwassene, volwassene, maar ook als dochter, schoondochter, zus, schoonzus, echtgenote, vriendin. Je bleef dezelfde en liet de tijd geen vat op je krijgen.
Aan weerskanten van jouw levenspad begaven zich dertig jaar lang mensen en objecten die je bewonderde(n) en verwonderde(n). Je maakte er zelfs je beroep van. Als kunstdocente geef je de bewondering om verwondering door aan de volgende generatie en als moeder van twee zoons doe je niet anders, omdat bewondering om verwondering een kunstvorm op zich is. De verbeelding is jouw levenskompas, de inspiratie je levensader. Het gevoel overwint het verstand altijd, wat de tijdgeest ook verzint om je uit het lood te slaan. Omdat jij rekent op liefde, heb jij geen rekenmachine nodig om te overleven. Je bent een feest, een dans, een glimlach die altijd vertrouwt op het goede van de mens. Je stelt liever een vraag dan een antwoord te geven. Als een Don Quichot vecht je iedere dag tegen de wijzers van de klok, omdat planning niet je grootste talent is, realiserend dat iedere dag slechts 24 uur telt.
Standvastig, geestdriftig, lief, hoffelijk, vrolijk, loyaal, bevlogen, goedgelovig, vindingrijk, komisch, vrolijk, sportief, gedisciplineerd, ontroerend, inspirerend. Je bent alles ineen, en in dat een ben je alles. Jij bent een levenskunstenaar, een overlevenskunstenaar, een geweldenaar die in alles gelooft behalve in geweld. Je bent geen drie kruizen, maar drie vinkjes.
Iedereen is een lied, en jij bent Put A Little Love In Your Heart, omdat je bent wat je de mensen toewenst. Wie jarig is, trakteert en dus wensen wij dat iedereen toe als cadeau voor jouw dertigste verjaardag: het vermogen de verwondering te bewonderen.

Prachtige ode aan drie heel verschillende, geweldige vrouwen. Heel mooi, Marco!