Zaterdag 29 augustus 2026 trouwde mijn neef Maurice met zijn Berget. De genodigden waren verdeeld door een gangpad waarover mijn neef onder luid gejuich liep, nadat Karin Bloemen haar inleidende woorden had uitgesproken. Het deed denken aan de doortocht van Mozes door de Rode Zee in Exodus 14.

Maurice liep langs mijn moeder die aan het gangpad zat.

Toen hij eenmaal zat zuchtte hij drie keer diep. We hadden oogcontact. Ik balde mijn vuist naar hem, zoals een tenniscoach doet naar zijn pupil na een forehandwinner. Links van hem zaten de vrienden en familie van Berget. Rechts zíjn vrienden en familie. Vooralsnog zaten het gangpad en de spanning een verbroedering in de weg.

Het buitenterrein van Lake7 was in een Baptist Church in Atlanta Georgia omgetoverd.

Put A Little Love In Your Heart, had Shirma Rouse voor aanvang van de ceremonie nog gezongen, gevolgd door Oh Happy Days. Dat deed dan weer minder aan de tocht van Mozes denken. Het Oude Testament kent minder genade dan de opgetogen Shirma Rouse die opriep tot verzustering. En het lukte. Dat is de kracht van de muziek.

Toen Berget even later als een prinses verscheen hapte Maurice naar lucht. Het overschot aan schoonheid ontnam hem de adem en voor een tweede keer toonde ik hem mijn vuist. Be brave, stay strong, walk like a man. Anderhalf jaar geleden torste hij nog in zijn eentje onze koelkast bij onze verhuizing (“gaat wel, lukt wel alleen”), maar al zijn power ten spijt, tegen de atoomkracht van de liefde is geen enkele man bestand. De liefde had Maurice op zijn knieën gekregen, en Johnny Cash had hem nog zo gewaarschuwd in A Thing Called Love.

De ringen, de huwelijksgeloften en nog een paar grappen van Karin. En weer zuchtte Maurice diep toen hij prinses Berget diep, te diep, in haar ogen keek. Omdat ik van Jezus heb geleerd dat een goede kraai altijd drie keer kraait, toonde ik voor een derde keer mijn vuist, in de stille hoop dat het hem kracht en rust zou geven (in het volle besef dat de werking van de vuist van een kantoortijger ook niet overschat moet worden).

Zelfs toen Karin, na de nodige Amsterdam-Rotterdam grappen, Berget en Maurice officieel tot man en vrouw had verklaard, was de spanning nog niet gebroken. Ogen waren te nat, wangen te verstijfd, tongen te droog.

Muziek was nodig, muziek!

En dus betrad het ZO! Gospel Choir ten tweede male het podium, dit keer vergezeld door zangers Bo Saris en Ben Saunders die een vertolking gaven van Bob Dylans Emotionally Yours, in de vertolking van The O’Jays tijdens The 30th Anniversary Concert Celebration die op 16 oktober 1992 werd gehouden in het Madison Square Garden in hartje New York City (waar iedere artiest het beste van zichzelf liet zien, behalve de grootmeester zelf). Jaren geleden belden Maurice en Berget mij onderweg vanuit de auto waarbij Berget hartstochtelijk meezong met Emotionally Yours waardoorheen Maurice “GEWELDIG NUMMER DIT!” schreeuwde. Voordat ik een woord terug had kunnen zeggen, had hij de lijn alweer verbroken. Verbaasd was ik lang niet meer. Het zijn Maurice en Berget ten voeten uit. Het is nu te doen. Niet dadelijk. Niet morgen. Nu.

En de muziek deed haar werk. Alweer.

Al misten mijn neven, broer en ondergetekende aanvankelijk de vlijmscherpe stem van Bob zelf (en diens onnavolgbare intonatie en dictie waaruit op te maken valt dat het Bob geen reet interesseert of het je bevalt of niet), toch wisten het ZO! Gospel Choir, Bo en Ben ons te pakken.

“I will always, I will always, I will always be…”

Rechts van me zag ik Bens partner-met-roze-haar trots naar haar wederhelft kijken.

“I could be unraveling wherever I’m traveling, even to foreign shores”, was de laatste zin voordat het afsluitende refrein werd ingezet. De duivel (alom aanwezig, iedere dag weer, kijk maar om je heen, de boosheid, de jaloezie, het verdriet, de ziektes, de honger, de haat, de verdeeldheid, de onmacht, in Gaza, Oekraïne, voor de kassa bij de Albert Heijn, in de file op de A16 ) was voor een moment verslagen.

De firma’s Merg en Been waren gefuseerd tot één. Was het de muziek of de liefde die de grond deed trillen? Wat maakt het allemaal uit. Er was verlossing. De Rode Zee van Mozes was niet langer gespleten, mijn vuist was niet langer nodig, Rotterdam en Amsterdam waren gesmolten tot één stem die zich vermengde met het gospelkoor, waardoorheen Bo en Ben flarden teksten riepen, zoals Dr. Martin Luther King en Solomon Burke in hun beste dagen deden.

Berget en Maurice zongen en klapten mee en riepen de aanwezigen op te gaan staan. Lake7 wás Atlanta Georgia geworden. Er was geen gisteren, er was geen morgen. Er was alleen nog nu, en eens te meer bleek dat alleen het moment van nu voor ons stervelingen meer dan genoeg om de dag van morgen te kunnen aanvaarden. Opgepleurd met alle agenda’s, horloges en kalenders.

Berget zong en bewoog met de waardigheid van een prinses, Maurice zong en sprong als een neef.

Bens stem en vuist gingen in de lucht, om tot díe hoogtes te reiken waar de heiligen zich ophouden. Hij zong met dichtgeknepen ogen, alsof dit het laatste feest was waarop hij zong, alsof zijn leven ervan afhing.

“Emotionally yours…”

Voor J.

Dank aan Berget & Maurice.

***

Fotocredits Special Pixels (c)