Zaterdag 29 augustus 2026 trouwde mijn neef Maurice met zijn Berget. De genodigden waren verdeeld door een gangpad waarover mijn neef onder luid gejuich liep, nadat Karin Bloemen haar inleidende woorden had uitgesproken. Het deed denken aan de doortocht van Mozes door de Rode Zee in Exodus 14.
Maurice liep langs mijn moeder die aan het gangpad zat.
Toen hij eenmaal zat zuchtte hij drie keer diep. We hadden oogcontact. Ik balde mijn vuist naar hem, zoals een tenniscoach doet naar zijn pupil na een forehandwinner. Fifteen-Love. Vooral dat laatste. Links van hem zaten de vrienden en familie van Berget. Rechts zíjn vrienden en familie. Vooralsnog zaten het gangpad en de spanning een verbroedering in de weg.
Het buitenterrein van Lake7 was in een Baptist Church in Atlanta Georgia omgetoverd.
Put A Little Love In Your Heart, had Shirma Rouse voor aanvang van de ceremonie nog gezongen, gevolgd door Oh Happy Days. Dat deed dan weer minder aan de tocht van Mozes denken. Het Oude Testament kent minder genade dan de opgetogen Shirma Rouse die opriep tot verzustering. En het lukte. Dat is de kracht van de muziek.
Toen Berget even later als een prinses verscheen hapte Maurice naar lucht. Het overschot aan schoonheid ontnam hem de adem en voor een tweede keer toonde ik hem mijn vuist. Be brave, stay strong, walk like a man. Anderhalf jaar geleden torste hij nog in zijn eentje onze koelkast bij onze verhuizing (“gaat wel, lukt wel alleen”), maar al zijn power ten spijt, tegen de atoomkracht van de liefde is geen enkele man bestand. De liefde had Maurice op zijn knieën gekregen, en Johnny Cash had hem nog zo gewaarschuwd in A Thing Called Love.
De ringen, de huwelijksgeloften en nog een paar grappen van Karin. En weer zuchtte Maurice diep toen hij prinses Berget diep, te diep, in haar ogen keek. Omdat ik van Jezus heb geleerd dat een goede kraai altijd drie keer kraait, toonde ik voor een derde keer mijn vuist, in de stille hoop dat het hem kracht en rust zou geven (in het volle besef dat de werking van de vuist van een kantoortijger ook niet overschat moet worden).
Zelfs toen Karin, na de nodige Amsterdam-Rotterdam grappen, Berget en Maurice officieel tot man en vrouw had verklaard, was de spanning nog niet gebroken. Ogen waren te nat, wangen te verstijfd, tongen te droog.
Muziek was nodig, muziek!
En dus betrad het ZO! Gospel Choir ten tweede male het podium, dit keer vergezeld door zangers Bo Saris en Ben Saunders die een vertolking gaven van Bob Dylans Emotionally Yours, in de uitvoering van The O’Jays tijdens The 30th Anniversary Concert Celebration die op 16 oktober 1992 werd gehouden in het Madison Square Garden in hartje New York City (waar iedere artiest het beste van zichzelf liet zien, behalve de grootmeester zelf). Jaren geleden belden Maurice en Berget mij onderweg vanuit de auto waarbij Berget hartstochtelijk meezong met Emotionally Yours waardoorheen Maurice “GEWELDIG NUMMER DIT!” schreeuwde. Voordat ik een woord terug had kunnen zeggen, had hij de lijn alweer verbroken. Verbaasd was ik lang niet meer. Het zijn Maurice en Berget ten voeten uit. Het is nu te doen. Niet dadelijk. Niet morgen. Nu.
En de muziek deed haar werk. Alweer.
Al misten mijn neven, broer en ondergetekende aanvankelijk de vlijmscherpe stem van Bob zelf (en diens onnavolgbare intonatie en dictie waaruit op te maken valt dat het Bob geen reet interesseert of het je bevalt of niet), toch wisten het ZO! Gospel Choir, Bo en Ben ons te pakken.
“I will always, I will always, I will always be…”
Rechts van me zag ik Bens partner-met-roze-haar trots naar haar wederhelft kijken.
“I could be unraveling wherever I’m traveling, even to foreign shores”, was de laatste zin voordat het afsluitende refrein werd ingezet… dat merkwaardige refrein dat een octaaf lager ligt dan de coupletten, omdat Bob zijn toehoorders nu eenmaal graag op het verkeerde been zet hetgeen het meezingen bijkans onmogelijk maakt. De duivel (alom aanwezig, iedere dag weer, kijk maar om je heen, de boosheid, de jaloezie, het verdriet, de ziektes, de honger, de haat, de verdeeldheid, de onmacht, in Gaza, Oekraïne, voor de kassa bij de Albert Heijn, in de file op de A16 ) was voor een moment verslagen.
De firma’s Merg en Been waren gefuseerd tot één. Was het de muziek of de liefde die de grond deed trillen? Wat maakt het allemaal uit. Er was verlossing. De Rode Zee van Mozes was niet langer gespleten, mijn vuist was niet langer nodig, Rotterdam en Amsterdam waren gesmolten tot één stem die zich vermengde met het gospelkoor, waardoorheen Bo en Ben flarden teksten riepen, zoals Dr. Martin Luther King en Solomon Burke in hun beste dagen deden.
Berget en Maurice zongen en klapten mee en riepen de aanwezigen op te gaan staan. Lake7 wás Atlanta Georgia geworden. Er was geen gisteren, er was geen morgen. Er was alleen nog nu, en eens te meer bleek dat alleen het moment van het nu, voor ons stervelingen, méér dan genoeg is om de dag van morgen te kunnen aanvaarden. Opgepleurd met alle agenda’s, horloges en kalenders.
Berget zong en bewoog met de waardigheid van een prinses, Maurice zong en sprong als een neef.
Bens stem en vuist gingen in de lucht, om tot díe hoogtes te reiken waar de heiligen zich ophouden. Hij zong met dichtgeknepen ogen, alsof dit het laatste feest was waarop hij zong, alsof zijn leven ervan afhing.
“Emotionally yours…”
Voor J.
Dank aan Berget & Maurice.
***
Fotocredits Special Pixels (c)
Fantastisch neef dit vind ik wel een van je beste ❤️
Wat een super mooi verhaal 2 mooie mensen getrouwd en helaas een mooi mens van ons heen gegaan….respect hoe dit geschreven is 🙏
Lang niet meer iets van je gelezen ,maar zit nu ergens in Italië aan het gardameer ,zit op het balkon op 700m hoogte en kijk uit over het meer.
Het is weer een mooi stukje ,zeker na het vreselijke nieuws over Ben .
Feliciteer je neef
Mvg Louis
Wat prachtig geschreven , waarin je ons zo mooi meeneemt naar die liefdevolle dag.
met geen pen te beschrijven hoe onwerkelijk het is dat dit het laatste feest was waarop hij heeft gezongen. Wat een enorme schok en verdriet voor iedereen die hem liefhad. Ik ben er stil van. Heel veel sterkte.🫂🩷🩷🩷🩷
Ik voel het tot aan mijn ziel en tot op het bot.
Ik ben erbij….wow wat een fijn gevoel.
Gevoel van liefde en vertrouwen….warmte.
Twee mooie mensen die elkaar het jawoord geven en alle mensen om zich heen hebben die zij lief hebben.
Alles tot in de puntjes geregeld en verzorgd.
Uiteraard muziek…want wat wil je, “the queen of soul”gaat trouwen!
En dan verschijnt de onzichtbare man die toch zichtbaar is geworden!
Ben Saunders, zijn stem die zoveel harten heeft geraakt.
Zijn ogen die dwars door je ziel kijken.
Een man die zo groot is geworden en zoals hij zelf zei, ik wil niet in de belangstelling staan.
Kom op mensen, hier kom je toch niet omheen!
Wat een eer voor beide partijen dat Ben daar stond.
Ik begrijp deze keuze wel om deze stem op deze mooie dag te laten galmen!
Wat een prachtige herinnering…
Misschien verzacht dit de pijn een beetje.
Als Ben mee kan kijken zal hij schrikken hoe iedereen in shock is!
Nu raakt hij weer zoveel harten door het heen gaan’🙏💔.
Waar hij ook heen reist hoop ik dat Ben zijn rust krijgt 🖤
Queen Berger en Maurice van harte gefeliciteerd en zoveel mooie jaren.🤍🩷
Tegelijkertijd gecondoleerd met het grote verlies.💔
Geniet van elkaar en van het leven….
Veel liefs een trouwe fan…
Wat een mooie woorden, precies zoals het was❤️
Wat bijzonder verwoord ik voel het of de hele wereld er bij is geweest bedankt liefs
Wat een bijzondere, mooie schrijfstijl. Dit is aan alle betrokkenen een heel mooi eerbetoon! 🙏🏽
Zo mooi verwoord
Prachtig en verdrietig tegelijk💜🕊️ Zoals het leven kan zijn…
Wauw..Kippenvel.
Voor het bruidspaar een lang en gelukkig leven..
En voor de weduwe HEEL VEEL STERKTE
Mensen wat een verdriet
Niet normaal mooi geschreven… Tranen..
Zit met tranen, mooi.
Muziek is en blijft een kracht die verbindt en zal ons altijd troosten en verrijken.
Heel veel sterkte voor alle naasten💙🙏
Wauw mooi verwoord!🙏
Wat prachtig geschreven…
Ben er stil van.
Prachtig, Marco.
Heel mooi en pakkend geschreven❤️❤️❤️ je nam me mee, dank hiervoor 🙏🏽❤️
In een woord Super ! Beschreven
Wat een mooie woorden
Tears in my eyes😭😭😭
Ben zal voor altijd in onze ♥️♥️ voortleven, vergeten doen we Ben niet 🙏✨
Geen woorden…..zo mooi geschreven ❤️
We zitten allemaal op je boek te wachten Marco… prachtig geschreven!
Prachtig Marco, jouw speech was fantastisch maar dit is ook zo intens, we hebben dit mogen ervaren en dankjewel dat je dat zo prachtig hebt verwoordt
❤️🙏🏻
Mooi verwoordt, een lach en een traan. …. 🤍
Echt heel mooi onder woorden gebracht.
Zie hier de kracht van woorden: geweldig beschreven Marco ❤️🙏
Bedankt neef je beschrijft de dag hoe ik hem gevoeld hebt. Gecondoleerd 🥲❤️🙏🏽
Heel mooi geschreven, was er niet bij maar leef met jullie mee 🤗
Prachtig Marco🙏