“Ik geloof wat ik zie…”
– Pim Blokland
Niet dat iedereen uit Rotterdam zich kan beroepen op zó’n mens- en dierlievend karakter als Gerda en Pim Blokland, maar het is vooral de nuchtere vanzelfsprekendheid waarmee zij hun maatschappelijke betrokkenheid onder woorden brengen. Althans… woorden? Pim en Gerda spreken liever in daden, omdat DNA zich nooit verloochent:
‘Die bus voor de Stichting Zwerfkatten? Die moest er gewoon komen natuurlijk.’
De crux zit hem in het woordje “gewoon”, want wat is er nog gewoon vandaag de dag? Waar en wanneer kwam die verbondenheid met de Stichting eigenlijk tot stand? Vragen te over, Gerda opent het bal:
‘Het moet in de zomer van 2011 zijn geweest dat twee poezen zomaar kwamen aanlopen in onze achtertuin. De ene kat met een “schildpadpatroon” en de andere was vuurrood. Miepie en Garfield noemden we ze, en Miepie en Garfield bleven maar komen, iedere dag. In de winter hadden we maar het schuurtje opengezet voor ze, het was zo koud. Op een gegeven moment was Miepie bevallen van maar liefst zes kittens. Toen werd het wel tijd om de Stichting Zwerfkatten te bellen.’
‘Wij van oorsprong kattenmensen?’, beantwoordt Pim mijn vraag met een wedervraag, ‘niet eigenlijk. Ik had vroeger wel een kat thuis Dorus genaamd en later in ons leven hebben wij de hond van mijn ouders in verband met het overlijden van mijn ouders in huis genomen. Dat was een blonde Golden Retriever die mijn vader Gullit had genoemd haha.’
‘Buiten noemde ik hem altijd Gul’, vult Gerda aan, ‘ik bedoel, in het park ga je toch geen Gullit roepen naar een blonde hond hahaha…’
Terug naar de zes kittens die Miepie het leven had geschonken. Vier hadden het “schildpadpatroon” van moeder Miepie, twee waren echter vuurrood. Pim legt uit: ‘daaruit bleek dat de rode kater Garfield uiteraard de vader moest zijn, bij zwerfkatten weet je dat in eerste instantie natuurlijk niet.’
Acht katten zijn een beetje teveel van het goede en dus wordt contact gelegd met Ineke en Ben van de Stichting Zwerfkatten. Het “goede gevoel” is er meteen. Maar voordat we dieper op het gevoel ingaan, duidt Gerda eerst de praktische (en oh zo belangrijke) kant van de zaak:
‘Ze plaatsten overal vangkooien en eenmaal bij de Stichting werden de acht katten meteen gesteriliseerd respectievelijk gecastreerd. Zo professioneel, zo betrokken. De zes kittens werden gesocialiseerd en herplaatst in gezinnen. Voor wat betreft Miepie en Garfield, stelde Ineke voor of wijzelf geen interesse hadden om die weer terug bij ons in de tuin te nemen… nou dat hebben we toen uiteraard gedaan…’
En zo werd hen min of meer plotseling de zorg over Miepie en Garfield toevertrouwd. Gerda:
‘De socialisatie van Garfield duurde ongeveer een jaartje. Hij kwam steeds een beetje dichterbij. Van de achtertuin in ons huis, vervolgens ín het huis richting het bureau van Pim, totdat ie bezit had genomen van Pims bureaustoel, ja toen moest Pim dus op zoek naar een andere stoel haha…’
Pim: ‘Garfield was helemaal tam geworden en hij was niet bij Gerda weg te slaan. We hebben hem vorig jaar helaas moeten laten inslapen toen een tumor in zijn bek was gevonden. Miepie leeft nog, maar da’s een verhaal apart… die moet niets van mij hebben…’
Gerda: ‘Miepie is schuw en leeft nog altijd veelal buiten, maar ze meldt zich iedere ochtend op klokslag half zeven, soms zelfs half zes. Dan ga ik er uit en geef haar te eten. Ze laat zich niet oppakken en ze laat zich alleen door mij aaien als zíj het wil. Sinds Garfields overlijden komt ze wat meer binnen, dat was voorheen ondenkbaar. Maar we waren, en zijn, gek op Garfield en Miepie. Sterker nog, Pim en ik gaan maximaal één week op vakantie, daarna moeten we weer terug, omdat we weten dat Miepie dan door haar voedsel heen is.’
Castratie, sterilisatie, socialisatie. Het is een verhaal dat herkenbaar zal zijn voor tientallen, honderden, zo niet duizenden kattenliefhebbers die ooit in contact zijn geweest met Ineke, Ben en hun medewerkers. Maar Gerda en Pim zijn in 2012 dermate onder de indruk van het prachtige werk van de Stichting Zwerfkatten dat zij vragen of zij niet iets terug kunnen doen voor de Stichting. Dat laat Joke Blokland (“geen familie”, zo verklaart Pim plechtig) van de Stichting zich geen twee keer zeggen. Eigenlijk zou de Stichting een nieuw busje nodig hebben, of Gerda en Pim misschien een bijdrage daaraan willen leveren…
‘… we zijn er eerst gaan kijken’, vervolgt Pim, ‘om te zien wat voor vlees we in de kuip hadden. Nou onze ogen logen niet en ik geloof wat ik zie. Ineke en Ben verwachtten een bijdrage, maar we schaften meteen twee nieuwe busjes voor ze aan. Dat was inderdaad in 2012. Nu zijn we zo’n veertien jaar verder en zijn we dankbaar dat we inmiddels de vijfde bus hebben kunnen schenken…’
Zoals gezegd wordt het met een vanzelfsprekendheid medegedeeld alsof zoiets de normaalste zaak van de wereld is. Als ik hen dit beeld voorleg, lacht de bescheiden Gerda haast verontschuldigend en Pim heeft zijn armen op zo’n relaxte en alledaagse manier over elkaar geslagen waaruit we mogen concluderen dat hij wel vaker met dit bijltje heeft gehakt. Iemand die zelfs de meest ongetemde leden van de harde kern van Feyenoord thuis bezocht, heeft niet alleen buitengewoon veel moed, maar beschikt tevens over buitengewoon veel mensenkennis:
‘Ik heb inderdaad het nodige meegemaakt in het leven. Ik was altijd erg actief en dan ben ik nog altijd. Ik had twaalf bedrijven in het buitenland en was vrijwel voortdurend op reis. In de loop der jaren leer je hoe geweldig mensen kunnen zijn, maar ook hoeveel mensen een duwtje in de rug nodig hebben. Links en rechts ondersteunden we vele goede doelen, vooral de lokale en kleinschaligere trokken onze interesse. Vervolgens hebben we dit onder gebracht in de Stichting Blokland. We ondersteunen onder andere het Sophia Kinderziekenhuis, de Roparun, Support Casper, Stichting Taai, Rotterdam Mooier Maken, het Leontienhuis, het Familiehuis Daniel den Hoed, natuurlijk de Stichting Zwerfkatten Rijnmond en vele andere goede doelen. Op basis waarvan wij onze keuzes maken? Eerst willen we er zeker van zijn dat een stichting bestuurlijk goed wordt geleid en op financieel niveau dat er niets aan de strijkstok blijft hangen. Vervolgens maken we een keuze op gevoel, Ineke en Ben zijn daar natuurlijk prachtige voorbeelden van.’
Het grote publiek kent Pim Blokland voornamelijk als woordvoerder van de Vrienden van Feyenoord die de club in 2010 middels een aanzienlijke kapitaalinjectie behoedde van een faillissement. Alles duidt erop dat deze super actieve recht-door-zee ondernemer een groot hart heeft voor de medemens die zijn en Gerda’s steun verdient. Ondernemerschap alleen is niet voldoende voor Pim en Gerda Blokland:
‘Wij houden van mensen en wij houden van sport. Enkele jaren geleden ben ik eigenaar van Klupps Sportswear geworden. We zijn voornamelijk actief in voetbal, hockey, handbal, korfbal, de gehandicaptensport in de meest brede zin van het woord, softbal en honkbal enzovoorts. We maken bijvoorbeeld een gepersonaliseerde webshop, hier kan men onder andere specifiek voor de vereniging ontworpen kleding met hun eigen logo bestellen. Een voorbeeld? Wij hebben de medewerkers van de Stichting Zweefkatten Rijnmond T-shirts, polo’s en winterjassen van Klupp Sportswear gegeven. Het geeft hen een professionele look, maar nog belangrijker is het natuurlijk dat al die vrijwilligers, die in het buitengebied zulk fantastisch werk verrichten, er warm en veilig bijlopen. We doen het gewoon graag.’
Bedrijfskleding en inmiddels busje nummer vijf. Omdat het moet, omdat het kan en misschien omdat soort gewoon soort zoekt. Zij zien het als de normaalste zaak van de wereld…. Gerda en Pim Blokland zijn twee ongewoon gewone weldoeners uit Rotterdam.
-Klik op de afbeelding voor een vergroting-
Artikel geschreven voor het magazine Omzwervingen, 24e jaargang, nummer 47, voorjaar 2026, van de Stichting Zwerfkatten Rijnmond.
Met dank aan Ineke Jochims, Ben Degenkamp en Pim en Gerda Blokland.
